Çocukluğumdan beri iğneden ölesiye korkardım. Aşı dönemlerinde annem beni hastaneye zorla götürürdü, kan testlerinde bayılırdım. Yetişkinliğimde de bu fobi geçmedi, sadece bahanelerim incelmişti. Tüp bebek tedavisine karar verdiğimizde, aklıma gelen ilk şey 'tedavi mi olacağım, iğneden ölecek miyim' idi.
Doktorum protokolü anlatırken konsantre olamadım. Eşim not aldı. Eve döndüğümüzde 'günde iki iğne, bazen üç, on-on iki gün boyunca' dedi. Ağladım. 'Yapamayacağım' dedim. Eşim teklif etti: 'Ben yaparım sana.' Ama eşim de iğne yapmayı bilmiyordu. Birlikte yerel bir hemşireye gittik, o bize göstersin diye. Hemşire çok güzel anlattı, eşime portakalı el yüzeyiyle nasıl tutması gerektiğini, açıyı, basınç noktasını öğretti.
İlk iğne gecesi, perşembe akşamıydı. Saat dokuzda yapmamız gereken bir Gonal-F kalemi vardı. Eşim hazırladı, alkollü mendili açtı, beni karyolaya yatırdı. Ben gözümü yumdum, bağırdım. İğneyi karnıma yaklaştırırken bile gergindim. Eşim 'bekleyelim, sakinleş' dedi. On dakika konuştuk. Tekrar denedik. Aynı tepki. Eşim sabırla bekledi. Bir saat sonra banyoya gittim, kapıyı kilitledim, aynaya baktım. 'Bunu yapacağım. Çocuk istiyorum. Bunu yapacağım' dedim aynaya. Yarım saat orada kaldım.
Banyodan çıktım. Karyola yerine mutfak masasına oturdum. Eşim önümde durdu. 'Bu sefer ben kendim yapacağım' dedim. Kalemi elime aldım. Karın derimi sıktım. Saydım: bir, iki, üç. Yedinci saymada, soktum. Acımadı bile. Sadece bir basınç hissi.
O geceden sonra, her gece kendi iğnemi kendim yaptım. İkinci geceden itibaren beş dakikada hallediyordum. Beşinci geceye geldiğimde, eşime 'sen artık yatabilirsin, ben hallederim' diyordum. Sekizinci geceden sonra iğne yapmak diş fırçalamak gibi bir şeydi.
Bu süreçte fark ettiğim şey, fobinin gerçek değil bir 'beklenti' olduğuydu. Beynim, iğnenin acısını gerçekten ondan kat kat fazla büyütüyordu. Bir kere yaptıktan sonra, beklenti küçüldü.
İlk denememiz başarısız oldu. İkinci denememizde de iğneleri zaten kendim yapıyordum, hiç eşime ihtiyaç duymadım. İkinci transferden sonra beta pozitif geldi. Şu an oğlum bir yaşında.
İğne fobisi olan ve tüp bebek tedavisine başlayacak kadınlara söylemek istediğim üç şey var. Birincisi, fobinizi doktorunuzla mutlaka konuşun, bazen ilk iğneleri klinikte yapmaları için anlaşma yapılabilir. İkincisi, hemşireden eşinize iğne tekniğini öğrenmesini isteyin, bu eşinize hem güç verir hem birlikteliği derinleştirir. Üçüncüsü, ilk iğneyi yapmak iki saatinizi alabilir, ama yedinci iğne beş dakikada hallolur. Beyniniz adapte olur. Çünkü annelik, sizin tahmin ettiğinizden daha güçlü bir motivasyon, fobiden bile büyük.
İğne fobisini yenmek için kullandığım bazı küçük teknikleri de paylaşmak isterim: birincisi, iğne yapacağım yeri buz kalıbıyla beş saniye soğuturdum, böylece iğnenin batma hissi azalıyordu; ikincisi, derin nefes egzersizlerini ezbere bir ritimle yapardım, dört saniye nefes al, altı saniye tut, sekiz saniye ver; üçüncüsü, iğne öncesinde ve sonrasında kendime küçük ödüller koydum (sevdiğim bir film, küçük bir tatlı). Dördüncüsü, iğneyi yapmadan önce cep telefonumdan rahatlatıcı bir müzik çaldım. Bu küçük rituallerin hepsi, beynimi 'iğne = acı' refleksinden 'iğne = bir adım daha yakın' kabulüne dönüştürdü. Beden ve zihin birlikte çalışıyor; biri yumuşadığında diğeri de yumuşuyor. Eğer fobiniz aşırı ise, bir psikoterapistle EMDR veya bilişsel davranışçı terapi seansları düşünebilirsiniz; ben gitmedim ama ihtiyaç olsaydı tereddüt etmezdim.