Otuz altı yaşımdayım, bir kamu kurumunda mühendisim. On yıldır üzerinde çalıştığım büyük bir altyapı projesinin teslimi, Mayıs ayının son haftasındaydı. Aynı haftaya tüp bebek yumurta toplama günü düştü. Doktorumdan tarihi değiştirmesini istedim, dedi ki 'fizyolojiyi seçemiyoruz, foliküller hazır olduğunda hazırlar'.
Proje teslim haftasından üç ay önce stimülasyona başlamış olsaydım, takvim daha iyi otururdu. Ama tedaviye geç başlamıştık, çünkü ilk randevuda histeroskopi gerekti, sonra eşimde DNA fragmantasyonu çıktı, üç ay antioksidan kullandı. Sonuç olarak, tedavinin kritik haftası ve projenin teslim haftası tam üst üste oturdu.
Yöneticime durumu anlatmadım. Kurumumda, kadınlar arasında 'tedavi izni' diye bir kavram yoktu. İzin alsam, projeyi denetleyemezsem, on yıllık emek heba olabilirdi. Eşim 'gel, izin al, sağlık önce' dedi. Ben kararsız kaldım. Sonunda bir orta yol buldum: hafta boyunca, yumurta toplama günü hariç, sabahları işteyim, öğleden sonraları evden çalışıyorum, gece projemi tamamlıyorum.
O hafta üç saat uyudum bazı geceler. Stimülasyonun son üç gününü ofiste çalışarak geçirdim, akşam sekize kadar masada oturup, eve gelir gelmez iğnemi yaptım. Yumurta toplama günü Pazartesi sabahıydı. Pazar akşamı projemin teknik raporunu son kez gözden geçirdim. Sabah sekize kliniktiyim. Anestezi sonrası, on iki yumurta alındı.
Çıkışta, ofise telefonla bağlandım. Yöneticim 'sesin tuhaf, hastasın anlaşılan, dinlen' dedi. 'Birazcık' dedim. Salı günü evdeydim. Çarşamba günü öğleden sonra ofisteydim, sunumumu yaptım. Perşembe ve Cuma sabahları ofisteydim, öğleden sonra dinlendim.
Projeyi teslim ettik. Yedi blastokist embriyomuz oldu. Freeze-all uyguladık, çünkü o hafta vücudumun toparlanmasının zaman alacağı belliydi. Bir buçuk ay sonra, transfere girdim. Beta pozitif. Şu an gebeliğimin 26. haftasındayım.
Geriye dönüp bakınca, o haftayı nasıl başardığımı bilmiyorum. Belki başardım çünkü mecburdum. Belki de bedenim bana 'sen istediğin kadar zorla, ben yumurtamı zamanında veririm' diye bir cevap verdi. Ama bu deneyimi 'kahramanlık' olarak anlatmak istemem; aksine, bedenim bunu bir kez daha kaldıramaz, dürüst olmak gerekirse.
Bu hikâyeyi paylaşıyorum çünkü 'tedavi sırasında stres yaratma' tavsiyesi, gerçek hayatın çoğu kadın için ne kadar uzak olduğunu biliyorum. Çocuk istiyorsunuz, ama kariyeriniz de var. Bazen ikisi aynı anda yoğunlaşır. Bu mümkün, ama bedeli ağır. Eğer yapabiliyorsanız, takvimi tedaviye göre ayarlayın. Eğer yapamıyorsanız, vücudunuza yine de saygı gösterin: minimum uyku, minimum beslenme, asgari yürüyüş. Bedeniniz mucizeler yapabiliyor, ama o mucizenin malzemesini siz vermek zorundasınız.
O yoğun haftadan çıkardığım üç ders: birincisi, mutlaka önceden bir B planı kurun. Ben proje teslimi gecikse ne olur, kim devralır, sorularını baştan sormamıştım. Tedavi takvimi belli olduğunda, kritik haftada destek verecek bir meslektaşı önceden hazırlamak akılcı bir adım. İkincisi, beslenmeyi ve uykuyu pazarlık konusu yapmayın; ben o haftada ramen ve kahveyle yaşamayı denedim, ama protein, sebze ve yedi saat uyku, yumurta kalitesinin temeli. Üçüncüsü, kendinize 'kahraman olmaya' zorlanmayın; izin almak, projeyi geciktirmek, başkasından yardım istemek, zayıflık değil. Bana en çok yardımcı olan şey, kayınvalidemin o hafta beni evden almak için her sabah gelmesi oldu; arabaya bindiğim dakika, gözlerim yaşaranda, 'sen sadece otur ve nefes al' diyordu. Bu sözler, en çok ihtiyaç duyduğum dozlar oldu.