Eşim üç yıldır gebe kalmaya çalışıyordu, sonunda tüp bebek kararı aldık. İlk randevuda doktor protokolü anlatırken, ben işin lojistik kısmına odaklandım: hangi gün hangi iğne, kim yapacak, nereden alınacak. Eşim 'sen yapar mısın?' dediğinde, kalbim bir an sıkıştı.
Ne ben hemşireydim, ne sağlık sektöründe çalışıyordum. Otuz sekiz yaşındayım, mali müşavirim, hayatımda iğne tutmamıştım. Ama eşimin iğne fobisi vardı, kendisi yapamayacağını biliyordu. Doktorumuz 'eşler genelde öğrenebiliyor, hemşireden ders alın' dedi.
Bir hafta sonra hemşireyle özel bir görüşmeye gittim. Bana bir portakal verdi. 'Önce buna iğne yap. Açısı şöyle, derinliği bu kadar.' Yaptım. Eli titrek, portakalın içine giren iğne kötü bir resim çıkarıyordu, ama hemşire 'iyi' dedi. Sonra beni eşimin yanına oturttu. Bir test iğnesi (boş) yaptırdı bana, eşimin karnına. Eşim gözünü kapadı, ben terledim. İğne girdi, çıktı. 'Tamam, hazırsınız' dedi hemşire.
İlk gerçek iğne gecesi, evimizde. Eşim mutfak masasında yattı. Saat dokuzu beş geçe başladık. İlacı hazırladım, bavulu çıkardım, alkolle sildim. Karın derisini sıktım. Eşim 'çabuk yap, bitsin' dedi. Saydım üçe kadar. Yaptım. Eşim 'oh, bu kadar mıydı?' dedi. Ben terden sırılsıklamdım.
İkinci gece çok daha kolaydı. Üçüncü gece, eşim güvenle yatağa uzanıyordu. Beşinci gecede ben kendim doz hazırlamayı öğrenmiştim, ilacı çekiyor, hava kabarcıklarını çıkarıyordum, doğru dozu net bir şekilde ayarlıyordum.
Ama asıl değişen şey iğneyi yapma becerimden çok eşimle olan ilişkimdi. On dört gün boyunca, her gece dokuzda, eşim mutfak masasına uzanıyor, ben bir tören gibi hazırlanıyordum. Sessizce, bir şeyi birlikte yapıyorduk. Çocuk yapmak, kavramsal bir hedef olmaktan çıkıp, bedensel, somut, günlük bir ritüele dönüşmüştü.
Yumurta toplama günü on dört yumurta alındı. Beşi blastokiste ulaştı. İlk transfer pozitif geldi. Kızımız şu an iki aylık.
Eşler olarak tüp bebek tedavisinde aktif rol almak isteyenlere söyleyeceğim şeyler: birincisi, iğne yapmak öğrenilebilir bir beceri, korkmayın; ikincisi, eşinizin bedenine değen ilk şey siz olduğunuzda, süreç ikinizin de süreci olur; üçüncüsü, küçük bir hata yapsanız bile (ben bir kez ilacı yere döktüm), bu felaket değil, bir sonraki güne yedek doz almak yeterli. Tüp bebek, kadının yalnız taşıyacağı bir yük olmasın. Eşi olarak iğne tutmak, kelimelerle anlatamayacağım kadar değişti beni. Babalık benim için, doğum salonundan değil, mutfak masasından başladı.
Eşine iğne yapmayı öğrenmek isteyen erkeklere birkaç pratik tavsiye: birincisi, hemşireden ders alırken not alın, telefonunuza video kaydı yapın (hemşirenin izniyle), çünkü ilk gece evde elinizde sadece hatıra kalır. İkincisi, ilk iğneyi yapmadan önce eşinizle birlikte adımları sözel olarak tekrarlayın: 'önce alkollü mendil, sonra havadan kabarcığı çıkar, derin sıkma, üç sayıyla bat'. Üçüncüsü, eşinize 'sıkı tutun' demek yerine, onun korkusunu görmezden gelmemek için 'hazır olunca söyle' deyin; süreç onun kontrolünde olsun. Dördüncüsü, kendi heyecanınızı eşinizle paylaşmaktan çekinmeyin: 'ben de korkuyorum' demek, eşinize yardım eder; ortak bir savunmasızlık alanı kurar. Beşincisi, ilk gece bir hata yaparsanız (örneğin yanlış yere battı, ilaç eksik girdi), kendinizi affedin ve ertesi gün doktorla konuşun. Mükemmel olmak gerekmiyor; orada olmak yeterli.