Otuz sekiz yaşımdayım. Hiç evlenmedim, üç ciddi ilişkim oldu, hiçbiri evliliğe gitmedi. Otuzlu yaşlarımın ortasında kariyerime odaklandım, başarılı bir mimar oldum. Ama otuz yedi yaşıma geldiğimde, içimde başka bir his uyanmaya başladı. Anne olmak istiyordum, partner aramayı bekleyemeyecek kadar.
Türk hukuku, bekar kadınlara yumurta bağışı veya donör sperm ile tedavi konusunda kısıtlayıcıdır. Bunu araştırdım, hukukçularla konuştum, uluslararası seçenekleri inceledim. KKTC'de hukuki olarak bekar kadınlar için donör sperm ile tedavi yapılabiliyor (klinik politikalarına ve uluslararası hukuka uyumluluk koşuluyla). Ben bu yolu seçtim.
Karar, ailemden farklı tepkiler aldı. Annem ilk başta üzüldü, 'sen evlen, biz çocuğa bakarız, yalnız kalma' dedi. Babam sustu. İki ablamdan biri destekledi, diğeri uzun süre konuşmadı. Arkadaşlarım büyük ölçüde destek oldu. En zor kısmı, kendi içimle olan tartışmaydı: 'Çocuğum babasız büyümek isteyecek mi? Ben tek başıma onu yetiştirebilecek miyim?'
Bir psikoterapist eşliğinde altı ay konuştum. Karar netleşti. KKTC'deki bir merkezde donör profilini inceledim (anonim), tıbbi geçmişi okudum, fiziksel özelliklerini, eğitimini, kişilik testini. Üç adayı kısa listeye aldım, doktorumla görüştüm, birini seçtim.
Stimülasyona Mayıs ayında başladım. Otuz sekiz yaşımda AMH 1,4 idi, yani sınırda düşüktü. Doktor mini-IVF protokolü uyguladı. Yedi yumurta toplandı, dördü olgun, üçü döllendi, ikisi blastokiste ulaştı. PGT-A yaptırdım: ikisi de normal.
İlk transfer Eylül ayında yapıldı. Beta pozitif geldi. Şu an gebeliğimin 34. haftasındayım. Tek bir kız bebek, sağlıklı.
Bu süreçte beni en çok şaşırtan şey, yalnız olmamamdı. Annem, son iki ayda her hafta İstanbul'a geliyor, gebelik mağazası alışverişlerini birlikte yapıyoruz. Bir kuzenim, ebelik diploması olan bir kadın, doğum koçum olacak. Üç en yakın arkadaşım, ilk üç ay vardiya yaparak benimle kalacaklar.
'Tek aile' kavramı bizim toplumumuzda yeni. Tek başıma anne olmaya karar veren kadınlara birkaç şey söylemek istiyorum: birincisi, hukuki durumu çok iyi araştırın, Türkiye ve KKTC'deki yasal çerçeve farklılıkları var; ikincisi, psikolojik destek alın, çünkü karar tek bir an değil sürekli yenilenen bir yol; üçüncüsü, çevrenizi seçin, herkese aynı zamanda söylemek zorunda değilsiniz, sizi destekleyenlere açılın önce; dördüncüsü, mali planlamayı çok ciddiye alın, çünkü tek ebeveyn olarak hem tedavi hem de çocuk yetiştirme yükü tek omuza biniyor.
Kızımın doğmasını bekliyorum. Onunla nasıl bir ilişki kuracağımı, babasını ona nasıl anlatacağımı, daha sonra fikirlerini nasıl kabul edeceğimi tek tek düşünmek zorundayım. Ama korkuyorum çünkü yalnızım değil, korkuyorum çünkü seviyorum. Bu, bence anne olmanın evrensel duygusu. Ve ben, ona bu duyguyu vermek için kendi yolumu açtım.
Tek ebeveyn olarak anne olmaya hazırlanmış kadınlara birkaç son söz: birincisi, hukuki danışmanlık alın; çocuğun nüfus kaydı, vatandaşlık, mirası gibi konular tek aile yapısında klasik aile yapısından farklı yürür. İkincisi, mali olarak iki katı plan yapın çünkü tek gelirle çocuk yetiştirmek bütçeyi sıkıştırır; bir yedek fon (en az altı aylık geçim) hazırlamak önemli. Üçüncüsü, çocuğunuzun büyüdüğünde 'baba' kavramı için sizden cevap bekleyebileceğini düşünerek bir yaklaşım hazırlayın; ben kuzenimden ve psikoterapistimden, çocuğun yaşına göre kademeli açıklama önerileri aldım. Dördüncüsü, sosyal çevrenizdeki bekar veya tek ebeveyn diğer kadınlarla bağ kurun; bizim toplumumuzda bu yapı yeni olduğu için yalnız hissetmek olağan, ama destek grupları açılmaya başlıyor. Beşincisi, çocuğunuza özel bir hayat hikâyesi yazıyorsunuz; bunu utanılacak değil, anlatabileceğiniz, gurur duyabileceğiniz bir hikâye olarak kabul edin.